…με αφορμή τον Γιάννη

ΚαλαΑυτογελοιογραφία του Γιάννη

 

 

 

Περπατάω σε μια ηλικία που μοιάζει ναρκοπέδιο. Γύρω μου φίλοι και γνωστοί εξαερώνονται ξαφνικά σαν να τους άρπαξαν ανάποδοι μετεωρίτες. Μέσα σε λίγους μήνες έχασα αγαπημένα πρόσωπα, ακόμη και τον δικό μου άνθρωπο. Ο Θεριστής, απόλυτος Αρχοντας, ανέλεγκτος, ανηλέητος, είναι και επιλεκτικός. Διαλέγει τους καλύτερους, τους πολύτιμους, ό,τι λάμπει γύρω μας. Τόσο που αυτό καταντάει Υψιστη αξιολόγηση και όσοι μένουμε νιώθουμε παρακατιανοί, άχρηστοι.
Χτές το πρωί μας άφησε ο Καλαϊτζής. Οι κοντινοί του ήξεραν από χρόνια το ριζικό του, αλλά κανείς δεν το πίστευε. Γιατί ο Γιάννης, δεν χασομέρησε ούτε στιγμή να κοιτάξει τη μοίρα του. Συνέχισε όπως πάντα, να παλεύει με το μολύβι, θεριό ανήμερο, ως την τελευταία στιγμή, ως προχτές. Όχι πως τούταν και δύσκολο, ήταν στη φύση του να παλεύει τις ουτοπίες, να τις δώσει σάρκα και οστά. Όπως όταν έστησε τη «Γαλέρα». Που κανείς δε φανταζόταν ότι μπορούσε να βγεί ένα τέτοιο περιοδικό στην Ελλάδα. Κι όμως αυτός, παρ’ ότι απόμακρος από παρέες, όμως τόσο αγαπητός και σεβαστός, ένα νεύμα έκανε . Κι αυτό έφτασε για να συγκεντρώσει δίπλα του όλους τους γελοιογράφους, κομιξάδες κι αρθρογράφους και να βγάλουν εθελοντές όλοι τους , τη «Γαλέρα» Και μετά έστησε μόνος του πάλι, με τη αέναη βοήθεια της κόρης του Λουϊζας. την εξαιρετική έκθεση στα Ντόκ της Θεσσαλονίκης.
Δεν τον έβλεπα συχνά, τον είχαμε γνωρίσει με τη γυναίκα μου στις Βρυξέλλες, όταν τον είχαν καλέσει μαζί μου από το κέντρο κόμικς CBBD, να εκπροσωπήσουμε τη νεόφερτη τότε Ελλάδα στην ΕΟΚ. Λίγες μέρες παρέα έφτασαν για να γνωρίσω έναν αξιαγάπητα ανοιχτό άνθρωπο μ’ένα πληθωρικό πολυσχιδές ταλέντο. Σχεδίαζε με την ευκολία που ανέπνεε και με τέτοια ταχύτητα που δεν προλάβαινες να δείς το χέρι του που έφευγε σαν αέρας πάνω στο χαρτί. Ηταν, Είναι, ο πρώτος κομίστας και σίγουρα ο πιο ολοκληρωμένος στην Ελλάδα. Με Αριστερό DNA, δούλευε σταχανοβίτης στην Αυγή, και μετά μια ζωή στην Ελευθεροτυπία και τώρα στην ΕφΣυν. Πίστευε στην «για πρώτη φορά Αριστερά» και υποπτεύομαι ότι όταν είδε τα πρώτα, αλλά ίσως καθοριστικά, στραβοπατήματά της, προτίμησε να την κάνει για Πάνω παρά να το παραδεχτεί.
Πιστεύω ότι σύντομα, άλλοι πιο ειδικοί, θα παρουσιάσουν το έργο του και ελπίζω , μια ολοκληρωμένη έκθεση της δουλειάς του να γίνει στο άνοιγμα της νέας Εθνικής Πινακοθήκης. Θέλω επίσης να πιστεύω ότι το έργο του θα βρεί μια μόνιμη στέγη σ’ένα Κέντρο Σκίτσου και Κόμικς που θα αναλάβει να δημιουργήσει το Υπουργείο Πολιτισμού. Γιατί βέβαια υπάρχει ο λαίμαργος πολιτισμός των ματαιόδοξων Μεγάρων, αλλά υπάρχει και ο επίγειος και προσιτός πολιτισμός της Ενατης τέχνης και του Σκίτσου.
Γιάννη, μακάρι η αναχώρησή σου να γίνει αφορμή, για να πάρει τη θέση που του αξίζει το έργο σου. Σ’ευχαριστώ για ό,τι μας έδωσες, για ό,τι μας άφησες.
Σε χαιρετώ φίλε.
Γ.Ιωάννου
Γιαν Σκίτσο μου από τον Καλαϊτζή, κάποτε..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s